Τι λέω όταν μιλάω για το τρέξιμο

Συνεχίζω με την ιαπωνική κουλτούρα – αυτή τη φορά με έναν πολύ πιο σύγχρονο και δυτικό Ιάπωνα καλλιτέχνη. 

Μόλις τελείωσα το βιβλίο του Murakami What I Talk About When I Talk About Running. Είναι μια συλλογή από άρθρα που έγραψε ο Murakami πριν από 10 χρόνια περίπου από την εμπειρία του ως μαραθωνοδρόμος. 


Γιατί διάλεξα αυτό το βιβλίο; Δεν έχω ιδεά. Διάβασα το Norwegian Wood πριν από αυτό το βιβλίο για το τρέξιμο, οπότε είχα συνηθίσει να ακούω τη φωνή του (μεταφρασμένου έστω) Murakami στο μυαλό μου. Είπα να πάρω άλλο ένα βιβλίο του και θυμήθηκα πως κάποιος πριν από 2-3 χρόνια μου το είχε προτείνει. 

‘Ήταν ένα πολύ ευχάριστο και σύντομο βιβλίο, όχι τόσο για το τρέξιμο, όσο για την αντοχή και την επίτευξη στόχων. Ο συγγραφέας περιέγραψε τη στιγμή που αποφάσισε να αρχίσει να γράφει πολύ ωραία – ήταν μια γνήσια εγκεφαλική πορδή. Ξεκίνησε να τρέχει λίγο αφού έγινε επισήμως συγγραφέας. Το έκανε στην ουσία για να παραμείνει υγιής. Από τότε και για τα τελευταία 30 χρόνια έχει τρέξει μαραθώνιους και τρίαθλο κάθε χρόνο. 

Ένα από τα κομμάτια που μου έμειναν ήταν ο τρόπος που εξιστόρησε τη πρώτη φορά που έτρεξε έναν ολόκληρο μαραθώνιο: κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’80 αποφάσισε να τρέξει τον πρώτο του μαραθώνιο εκεί που έγινε ο πρώτος μαραθώνιος – στον δρόμο που ενώνει την Αθήνα με τον Μαραθώνα. Ήταν λες και μπορούσες να τον δεις να τρέχει δίπλα στην εθνική, κάτω από τον καυτό ήλιο του καλοκαιριού, καλυμμένος με το αλάτι του ιδρώτα του. 

Αυτό που θέλει να πει ο ποιητής με αυτό το βιβλίο είναι το πόσα μπορείς να καταφέρεις με την υπομονή – το τρέξιμο είναι άλλωστε ένα παιχνίδι υπομονής όταν πρόκειται για συνεχόμενη προσπάθεια 4-5 ωρών. 

Φυσικά κάτι έπαθα με αυτή τη γενική έννοια της υπομονής και του να ξεπερνάς τα όρια του εαυτού σου, και αποφάσισα να αρχίσω να τρέχω πιο συχνά. Συγκεκριμένα, αποφάσισα να τρέξω 5 χιλιόμετρα την ημέρα για ένα μήνα. Όπως και ο Μουρακάμι, ξεκίνησα να γράφω ημερολόγιο. Πήγε κάπως έτσι: 

Δευτέρα 19 Ιουνίου 

[…] Το δεύτερο κομμάτι της ημέρας ήταν πολύ πολύ καλύτερο. Ειδικά το κομμάτι που έφυγα από τη δουλειά και πήγα στο γυμναστήριο για τρέξιμο – έκανα 5 χιλιόμετρα! Πολύ το χάρηκα. Δε με δυσκόλεψαν όσο περίμενα/ Βασικά περίμενα να αποτύχω. Μπράβο μου. 

Λέω άυριο να πάω για πιλάτες και μετά αν δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω να πάω πάλι για τρέξιμο. Βασικά και να έχω, μου πήρε μόνο 45 λεπτά – τόσο θα μου έπαιρνε να χάσω το τρένο! Σκατούλες θα ξαναπάω αύριο αν έχω όρεξη.
Τρίτη 20 Ιουνίου

(πρωί)

Καθώς έφευγα από το γυμναστήριο άρχισα να σκέφτομαι αν έχω όρεξη να πάω το απόγευμα για τρέξιμο. Μου αρέσει πολύ η ιδέα να τρέξω πάλι, αλλά κάνει; Εδώ που τα λέμε άμα τελειώσω στην ώρα μου δεν υπάρχει λόγος να μη πάω. Θα δούμε, κατά τις 5 θα ξέρω. 

(απόγευμα)

Πήγα στο γυμναστήριο και διάλεξα πάλι το πρόγραμμα 5Κ αλλά η μηχανή μου ήταν σε μίλια αντί για μέτρα οπότε έπαθα κάτι που το παθαίνω συχνά με μίλια: έτρεξα πολύ γρήγορα πολύ νωρίς. Σηνήθως κάνω 7 χιλιόμετρα, και σήμερα ξεκίνησα με 9.5. Πρέπει να μάθω να διαβάζω μίλια!

Αυτή η γρήγορη αρχή φυσικά με έριξε εκτώς και όταν έφτασα στα 3 χιλιόμετρα τα είχα παίξει. Μέχρι τα 2.5 πήγαινα με το ζόρι, και στα 2 παραλίγο να σταματίσω. Τα κατάφερα όμως – παρόλο που η καρδιά μου έχανε στροφές και έγινα κόκκινη σαν ντομάτα. Χαίρομαι πολύ που τα κατάφερα, αλλά θα το σκεφτώ για αύριο. 

Αυτή τη στιγμή πονάω αρκετά ενώ χθες δε πόνεσα καθόλου. Νομίζω θα πάω, αλλά θα αποφασίσω στα σίγουρα αύριο. 

Τετάρτη 21 Ιουνίου

Νομίζω αυτό το ημερολόγιο θα γίνει η δική μου έκδοση του What I Talk About When I Talk About Running. Χθες δυσκολεύτηκα πολύ με το τρέξιμο αλλά σήμερα θέλω πάλι να πάω. Δεν έχω κανένα ρούχο ούτε παπούτσια γιατί ήμουν απολύτως σίγουρη πως αυτό το λάθος δε θα επαναλληφθεί. Τώρα σκέφτομαι πως πρέπει να πάω να τρέξω στο πάρκο! 

Δεν έχω ιδέα πως θα μετρήσω τα 5 χιλιόμετρα αλλά σε αύτη την εποχή της τεχνολογίας που ζούμε είμαι σίγουρη πως μπροώ να το κάνω. Ίσως 2.5Κ μέχρι ένα σημείο και μετά πάλι πίσω; 

Αυτή η έκδοση του What I Talk About When I Talk About Running θα είναι εσχάτως βαρετή. 

Περιττό να πω πως δεν έχω τρέξει ξανά από τότε.


-Άνι 

Hokusai Επεισόδιο 2: Στο Βρετανικό Μουσείο

Έφτιαξα ένα τσάι και ακούω τζαζ πάλι ( Jazz FM) οπότε φυσικά αποφάσισα να ξαναγράψω για τον Hokusai. Με όλα όσα γίνονται τελευταία στο Λονδίνο θέλω να κάνω όλο και περισσότερα πράματα για να δείξω πως το Λονδίνο είναι ένα υπέροχο μέρος.

To Βρετανικό Μουσείο είναι το γνωστό που έχει τα Ελγίνεια Μάρμαρα βεβαίως. Λόγω ΜΜΜ έφτασα στο μουσείο αργά οπότε δε πρόλαβα να κάνω καμία βόλτα – αν και ήθελα να κοιτάξω τη πτέρυγα για την Ιαπωνία. Πετάχτηκα για πέντε λεπτά πριν κλείσει και πήρα μερικές γεύσεις από Hokusai και τελετών τσαγιού.


Δέκα λεπτά αφού κλείσει το μουσείο (για τους κοινούς θνητούς) ήταν η ώρα να πάω στην έκθεση. 

Η αίθουσα ήταν ήσυχη παρόλο που ήταν γεμάτη κόσμο. Ο φωτισμός ήταν χαμηλός και τα έργα του Hokusai ήταν κομψά τοποθετημένα γύρω στον χώρο, και σε οδηγούσαν από τη μία φάση της ζωής του στην άλλη. Δε πήρα καμία φωτογραφία μέσα από την έκθεση γιατί δεν ήθελα να χάσω τη προσοχή μου. 

Πήρα μερικές φωτογραφίες στο δρόμο όμως:


Αυτό που μου αρέσει πολύ στον Hokusai (από τις 2 βδομάδες που τον ξέρω) είναι ο τρόπος που καταγράφει τη καθημερινή ζωή γύρω του χωρίς να νιώθει ούτε λίγο υπεράνω, αλλά και το χιούμορ του. Επίσης είχε μια πολύ καλή ισορροπία πίστης στις θεότητες του Βουδισμού της εποχής αλλά και στους ανθρώπους γύρω του. ‘Είμαστε όλοι θνητοί και βλάκες αλλά και οι θεοί μας κοιτάνε’ φαίνεται να λέει. 

Ο Χόκσαϊ ζωγράφιζε από τα έξι μέχρι τα ενεννηνταέξι ακατάπαυστα. Στα 80 του είχε απίστευτη ενέργεια για ζωή και πίστευε πως στις επόμενες 3 δεκαετίες της ζωής του θα τελειωποιήσει τη τέχνη του, μέχρι που στα 110 θα ζωγραφίζει άψογα έργα τέχνης. 

Προς την έξοδο είχαν φυσικά ένα ακόμα γκιφτσοπ με διάφορα καλούδια που δεν είχα λεφτά να πάρω, συμπεριλαμβανομένων και κάποιων αληθινών ξυλογραφιών του Sudden Gust of Wind. Τι ωραίο που θα ήταν να αποκτήσω το πρώτο μου αληθινό έργο τέχνης. Φυσικά μετά θυμήθηκα πως μετακομίζω σε λίγες μέρες και επίσης πως ζω σα φοιτήτρια ακόμα και τι σκατά φοιτήτρια έχει £200 ξυλογραφία του Hokusai;

Πήρα έναν σελιδοδείκτη/κέντημα όμως (+ grumpy cat).


Έψαξα απελπισμένα στο σάιτ σήμερα και ευτυχώς δε τη βρήκα. Σίγουρα πρέπει να ζωγραφίσω κάτι του Hokusai για να μου φύγει αυτό το κόλλημα που έχω τώρα. Ίσως την επόμενη φορά που πίνω τσάι και ακούω τζαζ. 

-Άνι 

Πέρα απο το Κύμα του Χόκ(ου)σαϊ

Πρόσφατα ένας συνεργάτης μου ανέφερε πως θέλει να ξεκινήσει blog για την εμπειρία του σαν ξένος στο Λονδίνο, και αυτό με έκανε να θυμηθώ πως κι εγώ κάποτε αυτό ξεκίνησα να κάνω.

Σήμερα πέρασα μια ωραία Κυριακή και είπα να γράψω κάτι. Προσπαθώ επίσης να αποφύγω ατελείωτες ώρες στο YouTube, Facebook, twitter, επειδή είναι δυσάρεστα αυτή την εποχή. Μιας και παίζει τζαζ στο ράδιο είπα να γίνω κι εγώ ακόμα πιο τζαζ και να γράψω για τη προβολή του Βρετανικού Μουσείου που παρακολούθησα σήμερα.

The British Museum Presents HOKUSAI

Σήμερα ξεκίνησε η προβολή ενός καινούργιου ντοκιμαντέρ για έναν από τους πιο εμβληματικούς καλλιτέχνες όλων των εποχών, που έζησε στο Τόκιο του από το 1740 μέχρι το 1830 και ζωγράφιζε από τα 7 μέχρι τα 89. Γι αυτό ήταν γνωστός ως ‘old man crazy to paint’ (δε μεταφράζεται πολύ καλά).

Η προβολή έγινε βέβαια στο Βρετανικό Μουσείο, όπου αυτή τη στιγμή είναι ανοιχτή η έκθεση του Hokusai. Ευτυχώς για εμάς που δε κλείσαμε εισιτήριο στην ώρα μας, το παίζουν και σε άλλα σινεμά.

Whitechapel BABY

Για δεύτερη φορά σε δύο βδομάδες κατέληξα στο Curzon του Aldgate. Δε θα διάλεγα με τίποτα αυτό το σινεμά κανονικά γιατί είναι δύο ώρες από το σπίτι μου στη γειτονιά του Τζακ του Αντεροβγάλτη. Νομίζω κανένας δε το διαλέγει γενικά, γι αυτό και ήταν το μόνο που είχε ακόμα θέσεις.


Αυτό το σινεμά είναι ωραίο βέβαια, αν και λίγο υπερβολικά κυριλέ. Παραλίγο να αργήσω αλλά με λίγη τύχη και στρατηγικές κινήσεις στον σωλήνα, κατάφερα να φτάσω στο παρά πέντε.

(Μπύρα)


Ένα από τα καλά πράματα γι αυτό το σινεμά εκτός από το γεγονός πως είναι σχεδόν πάντα άδειο είναι αυτή η οθόνη. Παρατηρήστε παραπάνω τα σκαμπό για τα πόδια και τα τραπεζάκια δίπλα στις απίθανα ευρύχωρες καρέκλες.


Πήρα τη παραπάνω φωτογραφία κυρίως για να απαθανατίσω τον απίθανο συνδιασμό κάλτσας-παπουτσιού, αλλά και για να δείξω πόσο χώρο είχα να απλώσω τα κοντά μου πόδια.

Αλλά να μη πω και κάτι για τη ταινία;

‘Ο Χόκουσαϊ είναι ο μόνος καλλιτέχνης που έχει δικό του emoji’

Το ντοκιμαντέρ λέει την ιστορία του Χόκ(ου)σαϊ (το ‘ου’ σε παρένθεση γιατί στα γιαπωνέζικα δε το προφέρουν σχεδόν καθόλου) κοιτάζοντας τα έργα του από πολύ κοντά και με απίθανη λεπτομέρεια (8Κ λεπτομέρειας), αλλά και μέσω συζητήσεων με καλλιτέχνες και επιστήμονες που τον έχουν μελετήσει. Ένας από τους καλλιτέχνες που συμμετέχει στο ντοκιμαντέρ είναι ο David Hockney, τον οποίο τον ερωτεύτηκα πρόσφατα όταν νόμιζα πως θα πάω να δω την έκθεση του στο μουσείο αλλά τελικά δε πρόλαβα να πάω.

Για μένα το καλύτερο κομμάτι της ταινίας ήταν οι συνεντεύξεις με τον ιστορικό τέχνης Roger Keyes, ο οποίος έχει αφοσιώσει τα τελευταία 50 χρόνια της καριέρας του στον Χούκσαϊ. Ήταν ειλικρινής και συμπαθέστατος, και μετέφερε στον θεατή άθικτη την αγάπη  που νιώθει για την τέχνη του Χόκσαϊ. Σε ένα σημείο συγκινήθηκε πολύ ενώ περιέγραφε το κύκνειο άσμα του Χούκσαϊ και εγώ ήθελα να βάλω τα κλάματα… Συγκρατήθηκα όμως και ήπια μια μεγάλη γουλιά από την μπύρα μου με σφιγμένα χείλια.

Ίσως το τελευταίο έργο του Χόκσαϊ:

IMG_0245

Χόκσαϊ και ποίηση (γιατί είπαμε, ακούω τζαζ αυτή τη στιγμή) 

Καθώς googlαρα των καινούργιο μου έρωτα Roger Keyes, βρήκα πως έχει γράψει ένα ποίημα για τον Χ. Παρακάτω το έχω γράψει μεταφρασμένο στα ελληνικά, για να προσφέρω κι εγώ κάτι στον Χόκσαϊ, που μου έδωσε σήμερα τόσα πολλά. Το ορίτζιναλ είναι εδώ.

HOKUSAI SAYS
του Roger Keyes

O Χόκσαϊ λέει, κοίτα προσεκτικά.

Λέει, πρόσεξε, παρατήρησε.

Λέει, συνέχισε να κοιτάς, συνέχισε να απορείς.

Λέει πως δεν υπάρχει τέλος στο βλέμμα.

Λέει, να προσμένεις να γεράσεις.

Λέει, να συνεχίσεις να αλλάζεις, να γίνεσαι όλο και περισσότερο ο εαυτός σου.

Λέει, ασχολήσου, αποδέξου το, επανάλαβε το αν σου είναι ακόμα ενδιαφέρον.

Λέει, συνέχισε να κάνεις αυτό που αγαπάς.

Λέει, συνέχισε να προσεύχεσαι.

Λέει πως όλοι μας είμαστε παιδιά, όλοι μας είμαστε αρχαίοι, όλοι μας έχουμε ένα σώμα.

Λέει πως όλοι μας τρομάζουμε.

Λέει πως πρέπει να καταφέρουμε να ζούμε παρά τον φόβο.

Λέει πως όλα είναι ζωντανά, τα κοχύλια, τα κτίρια, οι άνθρωποι, τα ψάρια, τα βουνά, τα δέντρα.

Το ξύλο είναι ζωντανό.

Το νερό είναι ζωντανό.

Τα πάντα έχουν δικιά τους ζωή.

Όλα ζούνε μέσα μας.

Λέει, ζήσε με τον κόσμο μέσα σου.

Λέει πως δεν έχει σημασία αν ζωγραφίζεις ή συγγράφεις.

Δεν έχει σημασία αν κόβεις ξύλα ή ψαρεύεις.

Δεν έχει σημασία αν κάθεσαι σπίτι και κοιτάς τα μυρμήγκια στη βεράντα σου και τους ίσκιους των δέντρων και των φυτών στον κήπο σου.

Σημασία έχει πως νοιάζεσαι.

Σημασία έχει πως νιώθεις.

Σημασία έχει πως παρατηρείς.

Σημασία έχει πως η ζωή ζει μέσω σου.

Ευχαρίστηση είναι είναι όταν η ζωή ζει μέσω σου.

Χαρά είναι όταν η ζωή ζει μέσω σου.

Ικανοποίηση και δύναμη είναι ζωή που ζει μέσω σου.

Γαλήνη είναι ζωή που ζει μέσω σου.

Λέει, μη φοβάσαι.

Μη φοβάσαι.

Δες, νιώσε, άσε τη ζωή να σε οδηγήσει.

Άσε τη ζωή να ζήσει μέσω σου.

Παρεμπιπτόντως εμένα η αγαπημένη μου εικόνα του Χόκι είναι A Sudden Gust of Wind:

IMG_0243

-Άνι

Η πρώτη απαίσια μέρα του 2017 – Τετάρτη 8 Μαρτίου

Μια γρήγορη σκέψη που τη γράφω από το κινητό – όποτε προετοιμαστείτε για ακόμα περισσότερα ορθογραφικά λάθη από ότι συνήθως! 

Χθες ηταν μια απαίσια μέρα και χάρη στο περίεργο μου συνήθειο να βαθμολογώ τις ημέρες μου, ξέρω πως ηταν η πρώτη.

Νομίζω πως η χθεσινή απαίσια μέρα ηταν μια τέλεια απαίσια μέρα. Ήμουν φορτωμένη σαν τον γάιδαρο και χάρη στον φρικτό προσανατολισμό μου πέρασα ώρες περπατώντας σαν χαμένη τουρίστας και καθυστερημένη σε όλα τα ραντεβού μου.

Το πρώτο μισό της ημέρας το πέρασα γυρνώντας μέτριες συνεντεύξεις και με άγχος που κάθε 5 λεπτά σταματούσε τη καρδιά μου. Το άλλο μισό ηταν τρέξιμο και τρένα και απογοήτευση που τα αντικείμενα της συνέντευξης μου μας κλασανε.

Πέρα από τη κούραση και τον πόνο και την ορθοστασία και την απόγνωση της συνειδητοποίησης πως δε μπορώ να ακολουθήσω  βασικές οδηγίες κατεύθυνσης, αποφάσισα πως αυτή η απαίσια μέρα δεν ηταν τόσο απαίσια. Ο λόγος ειναι ο εξής: 

Η πρωτη απαίσια μέρα του 2017 συνέβη στις 8 Μαρτίου. Η πρώτη απαίσια μέρα του 2016 συνέβη στη 1η Ιανουαρίου. 

Όποτε κερδίζω στο παιχνίδι φέτος, μέχρι τώρα τουλάχιστον. 

Το Go Ape μου άλλαξε την ζωή

Προσπαθώ να καταγράφω όλες τις υπέροχες μέρες που ζω για να περνάνε οι λιγότερο τέλειες μερες πιο εύκολα. Πριν λίγες μερες πέρασα το Σάββατο ζώντας σαν μαϊμού – προφανώς μια ιδανική ευκαιρία να γράψω ενα καινούργιο άρθρο σε αυτό το μπλογκ!
Δε θα έλεγα πως φοβάμαι τα ύψη – κι όμως βρέθηκα κρεμασμένη απο ένα δέντρο πριν λίγες μέρες και πέθανα από τον φόβο. Ήμουν δεμένη με όλων τον ειδών λουριά και δεν υπήρχε περίπτωση να πέσω. Μπορούσα μάλιστα να κρεμαστώ απλά στο σύρμα και να περάσω το πέρασμα χωρίς να προσπαθήσω καν να πάρω μέρος στη δοκιμασία. Έπρεπε να περπατήσω κατα μήκος από 3 σανίδες που ήταν κρεμασμένες απο το δέντρο με σχοινιά στη κάθε άκρη. 

Κοίταξα το κενό, αποφάισισα πως μπορούσα σίγουρα να το κάνω, και έκανα ένα βήμα προς τη σανίδα. Μετά απο τρία βήματα βέβαια τα έχασα και με το ζόρι περπάτησα πίσω και αγκάλιασα το δέντρο που με συνέδεσε (έμμεσα τουλάχιστον) με τη γη, την υπέροχη, σταθερή, μη-μαιμούδικη γη.

Αυτή η εμπειρία επαναλήφθηκε καμία 10αριά φορές. Ποτέ δεν έγινε πιο εύκολο και ποτέ δε πίστεψα πως ειμαι ασφαλής. Ούτε υπήρξε μια στιγμή που πέρασα όλες τις φοβίες μου και πήδηξα στο κενό με ξεγνοιασιά. Μετά απο 3 ώρες και μερικές ακόμα δύσκολες δοκιμασίες, έφτασα στο τέλος της δοκιμασίας με όλη την χαρά και την αδρεναλίνη και χαρά κάποιου που μόλις κατάφερε να ξεπεράσει μια φοβία. Κάτι τέτοιο πρέπει να νιώθουν οι άνθρωποι που κάνουν τρελά πράματα για να ξεπεράσουν τις φοβίες τους. Έκανα τον εαυτό μου να περάσει την ίδια δοκιμασία χωρίς να το καταλάβω. 

Το Go Ape ήταν τέλειο αλλά φυσικά δε πήρα καμία φωτογραφία. Πάντως θα το πρότεινα σίγουρα. Θέλω σίγουρα να επιστρέψω και να περάσω όλες τις πίστες με σιγουριά πως δε θα πέσω στο ατελείωτο κενό από κάτω.Έπειτα, είμαι δεμένη μια χαρά – και το κενό απο κάτω δεν ειναι ατελείωτο. 

Ίσως μπορώ να βρω και άλλες φοβίες να ξεπεράσω φέτος.
-Άνι

Τι έμαθα όταν άρχισα να βαθμολογώ τις ημέρες μου

Με το καινούργιο μου ημερολόγιο, ξεκίνησα και το συνήθειο να βαθμολογώ τις ημέρες μου. Αρχικά ήταν μια αόριστη ιδέα, ισως με σκοπό να χρησιμοποιήσω τα δεδομένα στο τέλος του χρόνου να για φτιάξω μια mood blanket. Νομίζω πως κατα βάθος, όμως το έκανα γιατι θέλω να  ξαναβρώ τη χαμένη αισιοδοξία μου. Ο ίδιος λόγος δηλαδή που αγοράζω ημερολόγια εκτίμησης και που έκοψα τις ατέλειωτες ώρες του Netflix.

Φυσικά η βαθμολόγηση είναι η κλασική 1 μέχρι 5, με 1 τη χειρότερη μέρα και 5 την καλύτερη. Μετά όμως από μερικές βδομάδες άρχισα να παρατειρώ κάτι που δε το είχα συνειδητοποιήσει πριν: χωρίς εξαίρεση, κάθε βδομάδα περιέχει τουλάχιστον μια εξαιρετική μέρα (4 η 5). Επίσης επαλήθευσα την αίσθηση πως ζω σε μια ευχάριστη ρουτίνα, καθώς ο μέσος όρος των ημερών είναι το 3.

Νομίζω αυτό το τυχαίο πείραμα με βοήθησε να δώσω περισσότερη προσοχή στις υπέροχες μερες, που λίγο πολύ τις ξεχνάω με το που έρθουν οι βαρετές μερες, συνήθως αυτές που είναι μέσα στη βδομάδα. Μέχρι τώρα, το 2017 έχει παραμείνει μια ευχάριστη και που και που εξαιρετική χρόνια. Ελπίζω να συνεχίσει έτσι. 

Θα κάνω μερικές ζωγραφιές και θα εμπλουτίσω αυτό το μπλογκ σύντομα. 

-Άνι

Και ξαφνικά ήρθε ώρα για ύπνο

Μέχρι τις έξι το απόγευμα καθημερινά ο χρόνος μου είναι αφιερωμένος στη δουλειά: καμιά φορά είναι βαρετή, καμιά φορά είναι δύσκολη. Πολλές φορές είναι δημιουργική και αρκετά διασκεδαστική. Είμαι αδιαμφισβήτητα από τους ανθρώπους που τους αρέσει η δουλειά τους.

Από τις έξι το απόγευμα και για πέντε με έξι ώρες μετά, ο χρόνος μου είναι ελεύθερος να κάνω ό,τι γουστάρω. Αγγαρείες, ζωγραφιές, ταινίες, Νετφλιξ… Και έτσι πέντε ώρες ‘me time’ περνάνε άσκοπα και χωρίς καθόλου πρόοδο. Αυτή η σκέψη με έκανε να αφήσω το βιβλίο μου στην άκρη και να γράψω αυτό το άρθρο. 

Με τον ίδιο τρόπο που σπαταλάω τα νεαρά μου χρόνια απόψε, σπατάλησα και τα πανεπιστημιακά μου χρόνια. Το 2010 ο κόσμος μου ήταν έτοιμος να γεμίσει σινεμά και σενάρια και σκηνοθετικές περιπέτειες. Το 2013 δεν είχα ιδέα τι έκανα, και τα επόμενα χρόνια ήταν ακόμα χειρότερα. Έφτασα να σιχαίνομαι αφάνταστα τη δουλειά μου και να είμαι δυστυχισμένη όχι μόνο γιατί δεν μου άρεσε η δουλειά μου, αλλά επειδή δεν θυμόμουν πια τι έκανα εδώ στο Αγγλία. 

Η καινούργια μου δουλειά (που είναι πλέον 2+ χρόνων βέβαια) είναι απείρως καλύτερη. Όχι μόνο δεν έρχομαι καθημερινά σε επαφή με σκατά και χλωρίνες, αλλά μάλιστα τα βίντεο και το γραφικό ντιζάιν είναι καθημερινό συμβάν. Γιατί λοιπόν νιώθω πάλι πως κάτι λείπει;

Καθώς προσπαθώ πάλι να βρω κάποιο καινούριο νόημα στη ζωή μου (μετακόμιση, διακοπές, να μάθω να οδηγάω επιτέλους) προσπαθώ να θυμηθώ ποια ήταν εκείνα τα υπέροχα, ονειρικά πράματα που με έκαναν να πετάω στα σύννεφα όταν δεν είχα τίποτα απ’ ότι έχω σήμερα. Λίγο πολύ όπως ένιωθα εκείνα τα τελευταία 3-4 χρόνια του σχολείου που οτιδήποτε άλλο από εκείνα τα χρόνια θα ήταν το καλύτερο πράμα που μου συνέβη ποτέ.

Έχω φτάσει πολύ μακριά και έχω τώρα ό,τι ήθελα τότε. Τα όνειρά μου έχουν γίνει πραγματικότητα. Δε πρέπει να τα σπαταλήσω σα να μην άξιζαν τίποτα. 

-Άνι

Ξέρω τι έκανες πέρσυ το Χαλογουίν

Πριν από πολύ καιρό έγραψα για μια επίσκεψη στο Richmond Park (How to #12: Πως να περάσεις τέλεια το Halloween μόνος). Προσπαθώ να γράφω πάντα για αυτές τις επισκέψεις στο πάρκο διότι θα φύγω από αυτή τη περιοχή κάποια μέρα και θα μου λείψει.

richmond park 6.jpg

Πήρα μαζί μου αρκετές κάμερες. Οι φωτογραφίες που θα ανεβάσω τώρα είναι από τη Canon T70 (ασπρόμαυρο) και τη Lomography Konstraktor (έγχρωμο). Παρόλο που το Χαλογουίν πέρυσι ήταν ένα ομιχλώδες, κρύο Σάββατο, το πάρκο ήταν γεμάτο κόσμο. Όπως πάντα, πήγα στην Ιζαμπέλα. Η ομίχλη είχε πέσει πολύ όταν έφτασα αλλά τουλάχιστον ο κήπος δεν ήταν γεμάτος μωρά. Βασικά, σε σχέση με το υπόλοιπο πάρκο, ο κήπος ήταν σχεδόν άδειος. Εκεί πέτυχα μία συμμορία από πάπιες.

richmond-park-13

Το πάρκο είναι τέλειο μέρος για να κάνεις εξάσκηση στη φωτογραφία και ειδικά στο να παίρνεις φωτογραφίες από ζώα. Τα ελάφια (λόγω μεγέθους κυρίως) είναι από τα πιο εύκολα ζώα να πετύχεις, αλλά και πάλι θέλει υπομονή να βγούνε καλά οι φωτογραφίες. Τα κοράκια και οι σκίουροι είναι πολύ πιο δύσκολα ζώα, αλλά δε θα σταματήσω να προσπαθώ να τα πετύχω.

richmond-park-10

Την επόμενη φορά.

-Άνι

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Οι καρδούλες είναι αλλόκοτες


Καθώς ζωγράφιζα καρδούλες απόρησα πότε έγινα άνρθωπος που ζωγραφίζει καρδούλες.

Μερικές φορές εγώ, όπως όλοι μας είμαι σίγουρη, νιώθω πως δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου. Παλιά νόμιζα πως το να ζωγραφίζεις καρδούλες είναι γελοίο. Όταν έγινα λίγο πιο ανεκτική, αποφάσισα πως οι καρδούλες δεν είναι και τόσο ηλίθιες όσο νόμιζα αλλά σίγουρα δεν είναι για μένα. Ας πούμε, τα τακούνια δεν είναι και τόσο ηλίθια αλλά δεν είναι για μένα.

Τα τελευταία χρόνια κάτι αλλαξε μέσα μου και άρχισα να ζωγραφίζω καρδούλες. Καρδούλες στην αλληλογραφία μου, στα μηνύματά μου, στη δουλειά που κάνω σαν γραφίστας. Βρήκα καρδούλες στο ημερολόγιο μου τις προάλλες.

Μια μόνο λέξη μου ήρθε στο μυαλό που περιγράφει αυτή τη κατάσταση τελεια: grotesque. Ανακάλυψα πως δεν έχω ιδέα πως μεταφράζεται αυτή η υπέροχη λέξη στα ελληνικά, αλλά ευτυχώς το Google ήξερε ακριβώς: αλλόκοτος.

Άλλη μια υπέροχη λέξη που είχα ξεχάσει τελείως. Αλλόκοτος. Αυτή η λέξη που έχει ταυτόχρονα καμπύλες και γωνίες. Είναι απαλή αλλά και περίεργη. Όπως οι καρδούλες που ζωγραφίζω.

Θα κάνω συνειδητές προσπάθειες πλέον να κόψω τις πολλές πολλές καρδούλες. Δε θα είναι δύσκολο φαντάζομαι – υπάρχουν πολύ χειρότερες συνήθειες που είναι πολύ πιο δύσκολο να τις κόψεις.

-Άνι

Άλλαξε τόνο

Η σημερινή μέρα ειναι περίεργη. Προσπαθώ να αγνοήσω τα πραματα που γίνονται γύρω μου και αυτά που σκέφτομαι για τα πραματα που γίνονται γύρω μου. Όταν αφήσω ένα πραμα να καταρρεύσει, πολλά άλλα πραματα ακολουθούν. Αποφάσισα να χρησιμοποιήσω αυτό το μπλογκ για να ξεχαστώ, να αλλάξω ψυχολογία λίγο και να μην αφήσω άλλα πραματα να τα πάρει φόρα η κατάρρευση.

Πριν λίγες μέρες έσπασε μια από τις χορδές της κιθάρας μου. Κατά μη απογοήτευση πολλών, όχι η G.

Φυσικά ήθελα να αλλάξω τις χορδές μόνη μου. Μετά από υπερβολικά πολλή προσπάθεια και μια έξτρα σπασμένη, ολοκαίνουργια χορδή (δυστυχώς πάλι όχι η G), κατάφερα να αλλάξω όλες τις χορδές επιτυχώς.

Διάβασα ένα άρθρο για το πως να καταλάβεις πως ήρθε η ώρα να αλλάξεις χορδές πριν αρχίσουν να σπάνε στη μέση μιας συναυλίας. Τα βασικά σημεία ειναι πέντε:

1) Η χορδές δεν κρατάνε τον τόνο τους

Το πιο βασικό από όλα ίσως. Ειναι αλήθεια πως μια από τις χορδές ήθελε κούρδισμα μετά από κάθε τραγούδι! (Ναι, ηταν η G)

2) Ο ήχος ειναι μουντός

Σωστά. Ο καινούργιος τόνος της κιθάρας ειναι τόσο ενεργητικός που ειναι λες και μου αντιμιλάει. Ειδικά η G.

3) Οι χορδές ειναι ξεθωριασμένες 

Μου άρεσε αυτό το εφε.

4) Οι χορδές νιώθουν σκληρές 

Αυτή ειναι όντως αλήθεια, αλλά νόμιζα πως έτσι ηταν οι ακουστικές κιθάρες. Έκανα λάθος. Τουλάχιστον τώρα έχω κάλλους για να παίζω με γυαλόχαρτο. (Ας μη συνδυάσουμε τις σκέψεις του γυαλοχαρτου με τη G)

5) Νιώθεις τις χορδές βρόμικες

Ας μη μπω σε λεπτομέρειες για τη G.

 

Γράφω αυτό το άρθρο από την εφαρμογή στο κινητό, να δω πως ειναι. Μου αρέσει νομίζω, είναι εύκολο και γρήγορο. Θα αρχίσω να γράφω έτσι πιο συχνά.


-Ανι

Blue Monday και άλλα πρωτοκοσμικά προβλήματα

Σήμερα, Δευτέρα 16 Ιανουαρίου, είναι η Blue Monday.

Αυτό σημαίνει πως, σύμφωνα με μία εξίσωση που φαίνεται πολύ περίπλοκη και κατα συνέπεια δε μπορεί να μην είναι αληθής, η σημερινή Δευτέρα είναι η χειρότερη του χρόνου.

Η απαισιότητα της σημερινής μέρας υπολογίζεται από την παρακάτω εξίσωση:


(Βίκυ: https://en.m.wikipedia.org/wiki/Blue_Monday_(date) )

Η μόνη Blue Monday που ήξερα μέχρι τώρα ήταν αυτή που παίζαν στις ντισκοτέκ τη δεκαετία του 80. Πρέπει να ομολογισω πως δεν ενθουσιάστηκα καθόλου όταν άκουσα όλους τους ανθρώπους γύρω μου να μιλάνε για αυτή τη Δευτέρα.

Το κυρίως πρόβλημα που έχω είναι πως άμα αφαιρέσεις τα πρωτοκοσμικα και περιττά προβλήματα απο την εξίσωση, σου μένει μόνο η κακοκαιρία και το χρέος. Πράμα που θα κάνανε τη κάθε μέρα χειρότερη.

Είναι εκνευριστικό το ότι κάποιος γράφει κάτι το 2014 που προσφέρει μια αμφίβολη εξίσωση με όρους που ούτε καν δεν έχουν καθορισμένες μονάδες και όλος ο κόσμος επιρρεάζεται σαν ένα παγκόσμιο, ηλίθιο βρέφος.

Νομίζω η Fat Cat Wednesday ήταν μια πολύ χειρότερη μέρα για την ανθρωπότητα.

Στη μάντρα του Θεού

Η ύπαρξη της μάντρας του Θεού είναι αμφίβολη. Τα στάδια του ταξιδιού μέχρι να φτάσεις, εξίσου ασαφή.

Ξεκινάμε παίρνοντας ένα τρένο μέχρι το τέλος της γραμμής. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, κοιτάμε τα παπούτσια των άλλων επιβατών και απορούμε που πάνε. Ένα ζευγάρι timberland μας κάνει να σκεφτούμε οτι τα γκρι σημάδια στη μύτη του παπουτσιού είναι τόσο τέλεια που μπορεί κάποιος να τα ζωγράφισε αντί να έγιναν απο τη χρήση.

Φτάνοντας στο τέλος της γραμμής βγαίνουμε από τον σταθμό και αντιμετωπίζουμε την εξής σκέψη: αυτό το μέρος φαίνεται ξένο και σκοτεινό και οι άνθρωποι φαίνονται κακοί/διαφορετικοί. Περπατάμε με τη βοήθεια ενός ηλεκτρονικού χάρτη για 20 λεπτά αντί για 12 επειδή ο χάρτης μας στέλνει στην λάθος κατεύθυνση, αναγκάζοντας μας να περπατήσουμε μέσα απο ενα νεκροταφείο στο πίσω μέρος μιας εκκλησίας. Ο δρόμος ησυχάζει, τα σπίτια πληθαίνουν και πλέον περπατάμε προς ενα αδιέξοδο. Αυτό το αδιέξοδο είναι ένας από τους τρείς τοίχους που θα μας κάνουν να στρίψουμε προς τα δεξιά.

Φτάνοντας στο αδιέξοδο βλέπουμε μια μεγάλη ταμπέλα ζωγραφισμένη στο τοίχο: Η Μάντρα του Θεού. Ένα βέλος μας παροτρύνει να πάρουμε ένα στενό δρομάκι ανάμεσα από 2 σπίτια. Φτάνουμε σε έναν άλλο τοίχο, αυτή τη φορά από κάγκελα. Μια μικρή πόρτα είναι ανοιχτή στα δεξιά. Μπαίνουμε και συνεχίζουμε τον δρόμο ίσια. Σε αυτό το σημείο, ο ηλεκτρονικός χάρτης μας λέει πως φτάσαμε στον προορισμό μας. Στα δεξιά μια τεράστια αμυγδαλιά μεταμορφώνεται σε σπίτι, και πάνω απο τη μικρή μαύρη πόρτα της εισόδου η ταμπέλα μας λέει: Παλάτι του Τζιν, η καταστροφή της μάνας. Φτάνουμε στο τρίτο τοίχο και μετά από δεξιά στροφή βλέπουμε τη πόρτα για τη μάντρα του Θεού. Ακούμε μουσική και φως (τζζζζζζζζζζζζζζζζ)

Ο καλύτερος τρόπος για να φτάσουμε στη μάντρα του Θεού είναι μέσα από δρόμους που φαινομενικά δε οδηγούνε πουθενά.

 

Έμπνευση για ποίηση/κουλτουριάρικες σκέψεις δημιουργήθηκαν από την επίσκεψή μου σε ένα ήσυχο μπαρ στη μέση του πουθενά, που επίσης πουλάει συλλεκτικές ταμπέλες από νέον. Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες εμπειρίες που έχω ζήσει στο Λονδίνο μέχρι τώρα. Η μπύρα (ale φυσικά) ήταν επίσης ωραιότατη. Μαστ σι!

http://www.godsownjunkyard.co.uk

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

-Άνι

 

 

Περιμένοντας τα μπλουζ του Ιανουαρίου

Ο Δεκέμβριος τελειώνει και για τρίτη φορά στη ζωή μου ετοιμάζομαι για τα μπλουζ του Ιανουρίου. Πρέπει να ομολογίσω πως παρόλο που γράφω αυτό το κακοδιάθετο μπλογκ, έχω πολλά θετικά συναισθήματα για το 2017. Δε μπορώ όμως να μην αναφέρω τα μπλουζ του Ιανουαρίου διότι ήθελα να γράψω κάτι σε αυτό το μπλογκ πριν κλείσει το απίστευτα αμφιλεγόμενο 2016.

Η ψυχαγωγία του όχλου μας λέει να πιούμε πολύ τις τελευταίες μέρες του Δεκεμβρίου, να σκεφτούμε όλα τα άσχημα πράματα που συνέβησαν σε εμάς και στον κόσμο και όλα τα πράματα που πρέπει να κάνουμε για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι το νέο έτος. Σαν να μην έφτανε αυτό, οι μέρες που πλαισιώνουν αυτές τις σκοτεινές σκέψεις είναι εξίσου σκοτεινές και βροχερές. Αν το καλοσκεφτούμε, το μόνο καλό πράμα που συμβαίνει τον Ιανουάριο είναι οι Αλκυονίδες μέρες. 

Παλιότερα έγραφα καλύτερα οπότε φυσικά υπάρχει ένα μπλογκ στο παλιό μου ιστολόγιο που περιγράφει πολύ καλά αυτο που δεν έχω τις λέξεις να περιγράψω τώρα: ‘Χειμώνας Blues‘ είναι αυτό που νιώθω όταν οι μέρες περνάνε – λιώνουν σχεδόν η μία μέσα στην άλλη – και ο μόνος τρόπος να τις ξεχωρίσω στο τέλος του μήνα είναι να βρω τις μικρές αναλαμπές που ίσως άστραψαν στιγμιαία.

Η ψυχολογία του ‘κεφάλια μέσα’ επίσης δε βοηθάει σε αυτή τη περίπτωση. Μόλις πέρασα τον μισό Δεκέμβριο πίνοντας και τρώγοντας, φτιάχνοντας μελομακάρονα και ανοίγοντας δώρα. Παρόλο που η δουλειά μου γενικά μου αρέσει, δυσκολεύομαι ήδη να φανταστώ πώς θα γυρίσω τον Ιανουάριο. Συγκεκριμένα προσπαθώ να αποφύγω σκέψεις για την ίωση που θα κολλήσω, τις καθυστερήσεις στα τρένα και τις βροχερές μερες που θα κάνουν το πόλεμο μου ενάντια στη μούχλα του δωματίου μου ακόμα πιο δύσκολο. 

-Άνι

Καθώς τελείωνε το πάρτυ

Δε φανταζόμουν ποτέ πως θα δουλέψω σε γραφείο – ποσό μάλλον πως θα παω στο χριστουγεννιάτικο πάρτυ του γραφείου. Ακόμα περισσότερο δε φανταζόμουν πως θα είμαι ο άνθρωπος που οργανώνει το χριστουγεννιάτικο πάρτυ του γραφείου.

Φέτος στο πάρτυ είχαμε δείπνο με τρία γεύματα, άφθονο κρασί και δυνατή μουσική. Κλείσαμε μια αίθουσα εκδηλώσεων σε ενα τοπικό ξενοδοχείο και έκλεισα και ένα φωτογράφο για να φαίνονται στις φωτογραφιες οι καλεσμένοι λιγότερο μεθυσμένοι από ότι ήταν.

Λίγο πολύ, δηλαδή, συνδύασα όλα τα κλισέ που φαντάζεται κάποιος όταν ακούσει τη φράση ‘πάρτυ γραφείου’.

Δε λέω, ήταν ωραία. Το φαγητό ήταν πεντανόστιμο και το αλκοόλ φαινομενικά απεριόριστο. Τα άτομα που είχα γύρω μου τα συμπαθώ αρκετά και η ντίσκο είχε πλάκα – κυρίως χάρη στο κρασί. Το πάρτυ τελείωσε κατα τα μεσάνυχτα και ήμουν σπίτι στις μία.

Έχω τώρα περίπου δυο χρόνια που έχω πέσει με τα μούτρα μέσα στη κρίση όψιμης νεαρής ηλικίας και δε λέω να ξεφύγω. Απορώ πού πήγε η όρεξη που είχα για ταξίδια, για διάβασμα, για τον κινηματογράφο… Πριν από 6 χρόνια μπορούσα να δω από την Ελλάδα το Αγγλικό μου όνειρο καλύτερα από ότι μπορώ να τα δω τώρα. Ίσως φταίει το Brexit, ή τα εκβιαστικά ενοίκια, ή το γεγονός πως είδα τη ζωή μου χωρίς τα ρόδινα γυαλιά που είχα κάποτε (φοράω φακούς επαφής τώρα).

Σήμερα τελείωσα ένα βιβλίο που λέγεται ‘Φρόυντ για αρχάριους’ και έμαθα το εξής:

Ίσως οι άθρωποι ψάχνουν απόλαυση ενστικτωδώς, όμως στη πραγματικότητα ξοδεύουν περισσότερη ενέργεια προσπαθώντας να αποφύγουν τον πόνο. Η πραγματικότητα προσφέρει πολύ περισσότερες ευκαιρίες για να νιώσουν πόνο, απ’οτι απόλαυση. Έτσι οι περισσότεροι άνθρωποι θα θυσιάσουν την απόλαυση αν η κοινωνία, αντίστοιχα, τους προστατέψει απο τον πόνο.

Για το πάρτυ νοίκιασα ενα μηχάνημα για καραόκε. Ξέρεις, αυτό το γελείο πράμα που μπορείς να το κάνεις μόνο όταν έχεις πιεί αρκετά ώστε να γίνεις ρεζίλι χωρίς να σε νοιάζει.
Η μηχανή του καραόκε καθόταν αχρησιμοποίητη για τις πρώτες πέντε ώρες. Όσοι τη χρησιμοποίησαν πέσαν με τα μούτρα μια ώρα πριν τελειώσει το πάρτυ. Νομίζω πως με κάποιο τρόπο αυτή η συμπεριφορά είναι καλή παρομοίωση για το πως δε θέλω να ζήσω τη ζωή μου.  
-Άνι

Τύπωσα τη τέχνη μου χειροποίητα (aka screen printing)

Πρόσφατα επισκέφτηκα το Print Club London με σκοπό να τυπώσω τις δικιές μου Χριστουγεννιάτικες κάρτες.

Θα μπορούσα βέβαια να πάω σε ένα από τα δεκάδες σάιτ που υπάρχουν και κάνουν ακριβώς το ίδιο πράμα – τυπώνουν κάρτες με το σχέδιο που ο χρήστης ανεβάζει στο σάιτ. Τι έκανα εγώ λοιπόν που ήταν διαφορετικό, η τολμώ να πω, καλύτερο;

Αυτό που ήταν διαφορετικό στο και τολμώ να πω καλύτερο ήταν ότι έφτιαξα τις κάρτες μόνη μου. Ζωγράφισα το σχέδιο, το μετέφερα σε μια πάνινη οθόνη, και πέρασα το σχέδιο απο την οθόνη σε 15 χρωματιστές κάρτες.


Τι είναι το Print Club London;

Σε μια θορυβώδη και περίεργη περιοχή του Λονδίνου ζούνε τα εργαστήρια του Print Club London. Υπάρχουν 2-3 εργαστήρια όπου καλλιτέχνες μπορούνε να κλείσουνε θέσεις και να τυπώσουν τη τέχνη τους σε λίγο πολύ ότι υλικό θέλουνε. Επίσης υπάρχει ένας χώρος όπου εκτίθενται τα πιο δημοφιλή κομμάτια και γίνονται διαφορά χάπενινγκ.

-Άνι